mały|Krtań, widok przednio-boczny. 4 – chrząstka tarczowata, 3 – wcięcie tarczowe górne, 11 – róg górny, 13 – kresa skośna, 15 – róg dolny. Chrząstka tarczowata () – w anatomii człowieka największa, nieparzysta chrząstka budująca krtań i stanowiąca przednie rusztowanie jej górnej części. Jest zbudowana z tkanki chrzęstnej szklistej. Jej kształt jest porównywany do tarczy, ochraniającej aparat głosowy i drogę oddechową od przodu i z boków.
Składa się z dwóch symetrycznych, czworobocznych płytek (blaszek) – prawej i lewej, łączących się z przodu w płaszczyźnie pośrodkowej. W przedniej części brzeg dolny płytek jest poziomy i prawie prosty, niekiedy w miejscu ich połączenia tworzący delikatne wcięcie tarczowe dolne (incisura thyroidea inferior). Górne brzegi są natomiast łukowato zaokrąglone, tworząc w linii pośrodkowej sięgające głęboko w dół wcięcie tarczowe górne (incisura thyroidea superior). W miejscu tego wcięcia i tuż pod nim brzegi płytek wysuwają się ku przodowi względem pozostałej części krtani, co powoduje że ta jej część widoczna jest przez skórę szyi jako wyniosłość krtaniowa (jabłko Adama). Szczególnie wyraźnie zaznacza się ona u mężczyzn, u których kąt (otwarty ku tyłowi) pomiędzy obu blaszkami chrząstki tarczowatej jest mniejszy niż u kobiet, wynosząc około 90° (u kobiet około 120°).