W roku 1933 szeregi Świadków Jehowy zasilili współwyznawcy z Niemiec, którzy na skutek zaciekłych prześladowań opuścili swoją ojczyznę. Był wśród nich m.in. Martin Pötzinger, późniejszy członek Ciała Kierowniczego. W tym też roku Antun Abramovič ze Slawonii krzewił wyznanie w okolicach Privlaki i Vinkovci. Alfred Tuček, były dyrygent orkiestry gwardii królewskiej z Mostaru i pierwszy jugosłowiański pionier wraz z żoną Friedą głosił również na terenie Chorwacji. Również Dušan Mikić z Zagrzebia rozpoczął działalność pionierską.
W 1935 roku w Mariborze odbyły się kongresy z udziałem Świadków Jehowy z Austrii i z całej Jugosławii. W tym też roku biuro przeniesiono z Mariboru w Słowenii do Belgradu w Serbii – stolicy kraju. W 1936 roku delegaci uczestniczyli w międzynarodowym kongresie w Lucernie.
Mniej więcej w tym czasie w zborze w Zagrzebiu doszło do rozdźwięku. Za namową nadzorcy zboru 60 osób przyjęło poglądy religijne Lwa Tołstoja i zamierzało odłączyć się od społeczności Świadków Jehowy. Okazywali oni nieufność do wszelkich instytucji religijnych. Jednak w wyniku wizyty Rudolfa Kalle ostatecznie zbór opuściło tylko kilka osób, a sytuacja w zborze się unormowała.