William Massey (ur. 26 marca 1856 w Limavady, zm. 10 maja 1925 w Wellington) – nowozelandzki polityk, założyciel Partii Reformistycznej, w latach 1912–1925 premier Nowej Zelandii.
Pochodził z rodziny protestanckiej mieszkającej w dzisiejszej Irlandii Północnej. Przeniósł się do Nowej Zelandii jako czternastolatek. Początkowo pracował jako robotnik rolny, a w 1877 kupił własną farmę. W 1894, startując w wyborach po raz drugi, uzyskał miejsce w Izbie Reprezentantów. W tamtym czasie nowozelandzka polityka była zdominowana przez Partię Liberalną. Była ona nie tylko partią rządzącą, ale również jedynym zorganizowanym ugrupowaniem politycznym. Większość opozycji stanowili deputowani o poglądach konserwatywnych, nie tworzyli jednak żadnej spójnej organizacji.
Z czasem Massey stał się nieformalnym przywódcą konserwatystów. W 1909 założył Partię Reformistyczną, której celem było odebranie liberałom władzy. W wyborach w 1911 jego ugrupowanie zdobyło najwięcej mandatów, ale liberałowie zdołali przekonać do poparcia swego rządu grupę deputowanych niezrzeszonych. W 1912 reformiści przeforsowali jednak wotum nieufności i utworzyli własny gabinet, na którego czele stanął Massey.