XX wieku członkowie jego rodziny byli jednymi z pierwszych głosicieli zboru w Karaczi, do którego przenieśli się po śmierci Waltera. Skinner co roku w grudniu i styczniu, odwiedzał miejscowości w Pendżabie. Podróżował wraz tłumaczem S.M. Shadem, zainteresowanym nauczycielem z tamtego regionu. W roku 1932 do Karachi przybyło dwóch kolejnych Świadków Jehowy z Anglii, Randall Hopley i Clarence Taylor. Wraz z wybuchem II wojny światowej działalność ograniczyła się do Karaczi i trzech innych dużych miast. W roku 1942 w Lahore na 3 miesiące aresztowano pioniera specjalnego. W roku 1943 brytyjscy urzędnicy w Indiach zakazali importu i drukowania literatury Towarzystwa Strażnicy. Utrudniło to działalność pionierów. Zakaz ten został zniesiony pod koniec 1944 roku.
Rozwój działalności W 1947 roku Indie podzielono i Pakistan stał się oddzielnym państwem. W Pakistanie działało 20 głosicieli, 12 w Karaczi, kilku w mieście Kweta. W lutym 1947 roku do Pakistanu wysłano dwóch misjonarzy, absolwentów Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. W roku 1947 w zborze w Karaczi działalność kaznodziejską prowadziło 12 głosicieli, rok później – 21. W tym czasie pionier specjalny George Singh rozpoczął działalność w mieście Kweta.