W kwietniu 1960 roku w Pakistanie pozostało tylko 6 misjonarzy, a dwóch z nich przygotowywało się do wyjazdu z powodu choroby. W tym miesiącu przybyło z Kanady czterech kolejnych misjonarzy. W roku 1961 w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 117 głosicieli głównie w Karaczi i Lahaur. W tym sam roku dziesięciu głosicieli, w tym pięciu misjonarzy, przeniosło się z Karaczi do Afganistanu, by tam głosić Dobrą Nowinę. W Pakistanie działały wtedy już trzy zbory – jeden w Lahaur i dwa w Karaczi. W 1962 roku przebywał z wizytą w pakistańskiej stolicy Milton G. Henschel. W 1963 roku pakistańscy Świadkowie Jehowy uczestniczyli w międzynarodowym kongresie pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina” w Delhi. W roku 1965 powstał czwarty zbór w Rawalpindi. Na przełomie 1967 i 1968 roku przybyło 7 kolejnych misjonarzy. W roku 1968 w Karaczi odbył się ogólnokrajowy kongres pod hasłem „Dobra nowina dla wszystkich narodów”. W 1969 roku zanotowano liczbę 151 głosicieli, wielu wyjechało na międzynarodowy kongres pod hasłem „Pokój na ziemi” do Londynu.
W 1971 roku odbył się kongres pod hasłem „Imię Boże” w Lahaur, w którym uczestniczyli również afgańscy współwyznawcy – zanotowano liczbę 173 głosicieli i ponad 500 obecnych na ich zebraniach religijnych.