Batalion saperów – oddział inżynieryjno-saperski Armii Księstwa Warszawskiego.
Powołany został do życia dekretem z dnia 30 marca 1810. Utworzono go na bazie dotychczas samodzielnych kompanii saperów funkcjonujących przy dywizjach piechoty (Legiach).
Skład batalionu Batalion składał się z 6 kompanii, w tym jednej pontonierów. Dowódcą batalionu mianowano majora Macieja Kubickiego. W kolejnych latach liczba kompanii saperów wzrosła do siedmiu.
Po zakończeniu działań wojennych w 1814 z Francji, z korpusem gen. Krasińskiego do Polski powróciło 3 oficerów, 48 żołnierzy, 7 koni oficerskich.
Stan ogólny saperów 14 listopada 1814 przedstawiał się następująco: 1 major, 1 podpułkownik, 7 kapitanów, 12 poruczników, 46 podoficerów, 196 saperów; ogółem 21 oficerów i 243 podoficerów i żołnierzy, ponadto: 2 kapitanów pontonierów i 11 pontonierów.
Ubiór Według przepisów ubiorczych z 3 września 1810
Mundur galowy oficerski: frak sukienny koloru ciemnozielonego; wyłogi, kołnierz i łapki czarne aksamitne z wypustką pąsową;