przychylne ustosunkowanie się do opozycji politycznej i brak przejawów działalności prorządowej wśród zakonników.
Po powrocie do Italii został włączony do wspólnoty domu generalnego w Rzymie, gdzie został głównym doradcą w sprawach polskich. W latach 1936–1938 był także dyrektorem polskich studentów teologii na Monte Celio w Rzymie. W 1955 został spowiednikiem i kapelanem sióstr pasjonistek klauzurowych w Campagnano pod Rzymem. Po 1960 zapadł na zdrowiu. Polskim zakonnikom, odwiedzającym go w szpitalu w 1964 podczas 38. kapituły generalnej pasjonistów powiedział, że ofiaruje Bogu swoje cierpienia za sobór, za Polskę i za kapitułę. Zmarł w rzymskiej klinice sióstr z Little Company of Mary. W Przasnyszu za spokój jego duszy została odprawiona uroczysta msza święta.
Bibliografia Henryk Damian Wojtyska, Historia Zgromadzenia Pasjonistów w Polsce, t. I, Prehistoria i okres fundacyjny (do 1938 r.), Łódź 2006, s. 146-147 i n. . Alfred Borkowski, Piotr Kaszubowski, Przasnyskie portrety. Część druga, Przasnysz-Ciechanów 2008, s. 80-81. .
Kategoria:Włoscy pasjoniści Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy Kategoria:Ludzie związani z Przasnyszem Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1964