10 lat później uruchomiono podziemny odcinek od Thorildsplanu do Islandstorget, przygotowano go do późniejszego ruchu metra.

Pierwotnie tunele miały być wykorzystywane tylko przez tramwaje. Po wysokim przyroście ludności zaczęto poważnie zastanawiać się nad osobną siecią metra. Za najważniejszą część uważano odcinek Hötorget–Slussen, plany jednak nie były wystarczająco szczegółowe.

Pierwszy odcinek metra otworzono 1 października 1950, połączył on Slussen z Hörakarängen. Następnie składy metra pojechały 9 września 1951 po skróconej trasie tramwajów z Gullmarsplan do Stureby, została ona w 1954 wydłużona do Högdalen. Na zachodzie metro również się rozwijało, tramwaje zastąpiono właśnie nim. W 1952 uruchomiono odcinek Vällingby-Hötorget. Istniały dwa oddzielne małe systemy metra, czekano na ich połączenie. Obie linie połączono w 1957, wówczas powstała dzisiejsza główna stacja T-Centralen oraz stacja powierzchniowa na Gamla Stanie. Stare Miasto położone jest na wyspie i do ruchu pociągów metra wykorzystuje się dawny most kolejowy, w użyciu są 4 z 5 torów.