Ze względu na doświadczenie powtórnie powołano go w 1914, kiedy wybuchła I wojna światowa. Dowodził Śląskim Korpusem Landwehry (niem. Landwehrkorps Woyrsch, później Armeeabteilung Woyrsch), który działał na froncie wschodnim pod komendą austriacką. Jego zadaniem było zabezpieczenie Śląska przed atakiem Rosjan. W 1915 Odznaczył się podczas operacji pod Rawą Ruską, osłaniając odwrót sojusznika, co uratowało Austriaków od klęski Google Book Search. Korpus przemianowano w 1916 na Grupę Armijną – Woyrsch (Heeresgruppe Woyrsch). Stoczył wiele zwycięskich bitew, m.in. pod Toruniem. W 1917 za działania podczas ofensywy Brusiłowa otrzymał stopień feldmarszałka. Grupa została zdemobilizowana w grudniu 1917, już po klęsce wojsk rosyjskich. Von Woyrsch został zwolniony na własną prośbę.
Mający już ponad 70 lat weteran został ostatni raz powołany po zawieszeniu broni w 1918, by objąć dowództwo nad południowymi granicami Niemiec.
Ogółem z siedemdziesięciu trzech lat życia pięćdziesiąt spędził w czynnej służbie. Najważniejsze odznaczenia jakie zdobył to Krzyż Żelazny (1871), Order Orła Czarnego z łańcuchem, Order Wojskowy Świętego Henryka, order Pour le Mérite (1914) i rok później Liście Dębowe do niego.