Rachela Holzer (, ur. 1899 w Krakowie, zm. 14 listopada 1998 w Melbourne) – polska aktorka i reżyserka teatralna żydowskiego pochodzenia, która zasłynęła głównie z ról w przedwojennych żydowskich filmach i sztukach teatralnych w języku jidysz.
Życiorys Córka malarza Ignacego (Izaaka) i Anny z domu Blatt. Jej ojciec zmarł w 1939 roku, jej matka przeżyła II wojnę światową w ukryciu i zmarła w 1954 roku.
W teatrze zadebiutowała w wieku sześciu lat w sztuce Jakuba Gordina Di Emese Kraft. Ukończyła Krakowską Polską Szkołę Dramatyczną. Od 1925 roku występowała w zespole Antoniego Piekarskiego, a w latach 1926–1928 w Teatrze Żydowskim w Krakowie prowadzonym przez Jonasa Turkowa. Przez krótki czas współpracowała także z Trupą Wileńską.
W 1929 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie występowała w Warszawskim Żydowskim Teatrze Artystycznym. Występowała także w kabaretach i wodewilach. Była członkinią Bundu. W 1936 roku wystąpiła w filmie Za grzechy Aleksandra Martena. W 1938 roku wraz z mężem, pisarzem Chaimem Rosensteinem, wyjechała z Polski udając się na światowe tournée. W kwietniu 1939 roku przybyła do Australii, planowała powrót do Polski, powstrzymał ją jednak wybuch II wojny światowej. Zamieszkała w Melbourne, gdzie występowała w formacjach teatralnych organizacji Kadima.