Phreaking – wykorzystywanie podatności analogowych sieci telefonicznych, polegające na generowaniu sygnałów sterujących naśladujących komunikaty central, najczęściej w celu uzyskania darmowych lub tańszych połączeń. Osoba trudniąca się tą działalnością to phreak lub phreaker (od – dosłownie telefoniczny maniak).
Phreakera należy odróżnić od pajęczarza, który podpina się pod cudze abonenckie linie telefoniczne i dzwoni na koszt pojedynczych osób.
Podstawa techniczna Phreaking był możliwy dzięki zastosowaniu w dawnych sieciach telefonicznych sygnalizacji w paśmie (): centrale przesyłały komunikaty sterujące tą samą linią, którą przekazywany był głos. Rozwiązanie eliminowało konieczność prowadzenia osobnego kanału sterującego, ale sprawiało, że abonent mógł wysyłać do sieci te same sygnały, którymi posługiwały się centrale.
Kluczowe znaczenie miał ton o częstotliwości 2600 Hz, którym sieć dalekosiężna AT&T oznaczała łącze międzycentralowe niezajęte w danej chwili. Wyemitowanie go w trakcie połączenia sprawiało, że centrala uznawała rozmowę za zakończoną, choć linia pozostawała otwarta – dzwoniący uzyskiwał wówczas dostęp do trybu sterowania.