thumb| Konflikt polsko-litewski (rzadziej wojna polsko-litewska) – lokalny konflikt zbrojny w okresie dwudziestolecia międzywojennego pomiędzy odrodzoną II Rzeczpospolitą Polską oraz nowo powstałą Republiką Litewską, trwający w latach 1919–1920, który wybuchł na tle sporu o przynależność państwową terenów granicznych, głównie Wileńszczyzny i Suwalszczyzny. Zasadniczą osią sporu było jednak Wilno: miasto pod względem historycznym stanowiło część Litwy, jednak większość jego ludności posługiwała się wówczas językiem polskim i czuła się związana z odradzającym się państwem polskim. Zdaniem niektórych historyków, konflikt ten należy rozpatrywać jako litewską wojnę domową.
Historia Pierwsze negocjacje polsko-litewskie Próbę utworzenia normalnych relacji polsko-litewskich podjęto w czerwcu 1918 r. na spotkaniu przedstawicieli obu krajów w Berlinie, które zakończyło się podpisaniem porozumienia, przewidującego uznanie Litwy przez Polskę. Krótko potem Polacy zgodzili się jednak na ustępstwa wobec Niemiec w zamian za przyznanie Polsce zarządu nad częścią Litwy wraz z Wilnem.