Jan Buba SchP, (imię zakonne Innocenty od Męki Pańskiej) (ur. 26 kwietnia 1909 w Ostrowcu Świętokrzyskim, zm. 3 sierpnia 1984) – polski duchowny rzymskokatolicki, pijar, historyk swojego zakonu, pełnił funkcję prowincjała.
Życiorys Był synem Wojciecha i Zofii z Cwików. Do pijarów (Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych) wstąpił 27 sierpnia 1926; śluby wieczyste złożył pięć lat później. W czasie rzymskich studiów, uwieńczonych licencjatem z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, przyjął 20 kwietnia 1935 święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, zdobywając wykształcenie pedagogiczne. Okres wojny i okupacji spędził głównie w okolicach rodzinnego Ostrowca, gdzie uczestniczył w tajnym nauczaniu. Był zarazem kapelanem szpitalnym oraz niósł posługę duszpasterską partyzantom.
Pełnił w zakonie odpowiedzialne funkcje, poczynając od wychowania kleryków, przez asystenturę prowincjalną po godność przełożonego polskiej prowincji w latach 1952–1955. Później, po odbyciu kursów z zakresu archiwistyki i historii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, był archiwistą zakonu w Archiwum Prowincji Pijarów w Krakowie.