Ruchy przepony są niezależne od woli człowieka, mogą być jednak modyfikowane pośrednio przez inne grupy mięśni (na przykład podczas śpiewu czy wstrzymywania oddechu).
Budowa W przeponie wyróżnia się część mięśniową położoną na obwodzie i część ścięgnistą, tworzącą środek ścięgnisty przepony (łac. centrum tendineum diaphragmae). Część mięśniową w zależności od miejsca przyczepu dzieli się na część: żebrową (łac. pars costalis diaphragmatis) - największą, która przymocowuje się do żeber (od siódmego do dwunastego); część lędźwiową (pod kręgową) (pars lumbalis diaphragmatis) – najmocniejszą – tworzy ona dwie odnogi (łac. crura diaphragmatis) oraz parzyste więzadła łukowate boczne i przyśrodkowe, przyczepiające się do kręgów lędźwiowych i dwóch ostatnich żeber; część mostkową (pars sternalis) – najmniejszą, która rozpoczyna się na nasadzie wyrostka mieczykowatego mostka.
Wszystkie części przepony kierują swe włókna do środka, gdzie tworzą środek ścięgnisty. Na pograniczu poszczególnych części powstają szczeliny, które czasem mogą stać się miejscem powstawania przepuklin, przez które trzewia jamy brzusznej dostają się do klatki piersiowej. Nieleczona przepuklina może doprowadzić nawet do śmierci poprzez uduszenie się.