Nawiązaniem do twórczości Friedricha Schillera była z kolei pięcioaktowa Maria Stuart i Skotland (1864), wystawiona, gdy Bjørnson sprawował funkcję dyrektora teatru Christiania (1865–1867). Natomiast kiedy jego syn objął kierownictwo Teatru Narodowego (1899–1907), pisarz wziął udział w inauguracyjnym cyklu premier. Pokazano wtedy kolejno, zgodnie z zasadą starszeństwa, wybrane sceny ze sztuk Ludviga Holberga, Wroga ludu (En Folkefiende) Henrika Ibsena oraz owacyjnie przyjęty dramat Bjørnsona Sigurd Jorsalfar, ostatni, w którym nawiązał do dawnych dziejów Norwegii.

Publicystyka Kwestie narodowe thumb|Majątek Aulestad, około 1880 Gwałtowny temperament i zamiłowanie do polemik dawały o sobie znać już we wczesnych artykułach Bjørnsona. Wypowiadał się przede wszystkim w postępowych pismach „Aftenbladet” (1859–1860), z którego odszedł po konflikcie ze współpracownikami, i „Norsk Folkeblad” (1866–1871). To w dużej mierze jego dziennikarska działalność sprawiła, że w parlamencie poniosło klęskę stronnictwo konserwatywne i skonsolidowało się stronnictwo liberalne (1859). Odbył liczne podróże, podczas których zapoznał się z warunkami życia w innych krajach. W latach 1860–1863 mieszkał we Włoszech, zgłębiając historię teatru.