handel księstw śląskich większy z Czechami lub Niemcami niż z Polską), duża liczba mennic i przywilejów menniczych dla książąt i lenników, brak zdecydowania we wprowadzaniu jednolitej normy dla mennic. thumb|Średniowieczny wekslarz wymieniający pieniądze (mal. Quentin Massys, 1514) Wszystkie kwestie przeliczenia wartości monet i wymiany ich, oraz ustalenia, które z nich są pełnowartościowym środkiem płatniczym, a które nie (nagminne było obcinanie brzegów monet, co zaniżało ich wagę) spoczywało na wekslarzu. Jego warsztatem pracy była ława (wł. banco – stąd nazwa banku), na której ustawiał swoje sprzęty: wagę, odważniki, szkło powiększające, kamień jubilerski i chemiczne probierze (celem ustalenia próby kruszcu w monecie) oraz kładł monety poukładane wartością w woreczkach. Wekslarz czerpał zyski z wymiany i często pomawiano go niebezpodstawnie o oszustwo. To z kolei było sygnałem do zniszczenia jego warsztatu pracy, połamania znienawidzonej ławy (wł. bancarotta – bankructwo) i rozkradzenia monet, co często czyniono, mimo że wekslarz korzystał z ochrony władcy lub rajców miejskich.
Taka była podstawowa rola wekslarza w Polsce średniowiecznej. W księstwach i republikach Italii wymieniał na gotówkę i przyjmował weksle do czasu powstania kantorów i banków.
Zobacz też cinkciarz
Kategoria:Historia bankowości Kategoria:Pieniądz Kategoria:Zawody historyczne