thumb|right|Gmach Parlamentu w Wellington, w którym spotykała się Rada Rada Legislacyjna Nowej Zelandii (New Zealand Legislative Council) – izba wyższa parlamentu Nowej Zelandii istniejąca w latach 1853–1951.
Podobnie jak Izba Reprezentantów, Rada powstała na mocy przyjętej przez brytyjski parlament ustawy o konstytucji Nowej Zelandii (New Zealand Constitution Act), uchwalonej w roku 1852 i nadającej tej ówczesnej kolonii autonomię. Nowozelandzki parlament był wzorowany na brytyjskim i o ile Izba miała być odpowiednikiem Izby Gmin, o tyle Rada miała stanowić lokalną wersję Izby Lordów.
Rada nie była wybieralna, lecz pochodziła z dożywotniej nominacji. Początkowo pełną swobodę w tej dziedzinie miał gubernator Nowej Zelandii. Z czasem, w miarę jak faktyczne znaczenie ustrojowe urzędu gubernatorskiego zmniejszało się, stało się zwyczajem, iż gubernator mianuje członków rady wyłącznie na wniosek premiera. Z punktu widzenia prowadzonej przez tego ostatniego polityki, miało to dobre i złe strony. Ułatwiało np. swobodne konstruowanie gabinetu, bowiem nowozelandzkie prawo wymaga, aby każdy jego członek był zarazem parlamentarzystą. Jeśli więc premier chciał widzieć w swej ekipie polityka, który nie zasiadał w Izbie, najpierw nominował go do Rady, a tuż potem powoływał na ministra.