II Rzeczpospolita Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 12 listopada Jasiński podporządkował się Polskiej Komisji Likwidacyjnej. W ramach jej działania, zawarł tymczasowe porozumienie, które regulowało ruch kolejowy Polski z Austrią oraz Czechosłowacją. W kwietniu 1919 r. został przewodniczącym Delegatury Ministerstwa Komunikacji dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Spiszą i Orawy z siedzibą w Krakowie. Dodatkowo Jasińskiego uczyniono szefem krakowskiej okręgowej Dyrekcji Kolei. W 1920 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Komunikacji. 16.02 objął szefostwo nad sekcją budownictwa i konserwacji, natomiast 5.03 dodatkowo zaczął kierować sekcję eksploatacyjną.
Po dymisji Kazimierza Bartla, 13 grudnia 1920 r. Jasiński został nowym ministrem kolei żelaznych w rządzie Wincentego Witosa. Już na początku kierowania ministerstwem, napotkał problemy związane ze związkami zawodowymi. W 1921 r. spotkał się z przedstawicielami Związku Zawodowego Pracowników Kolejowych Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo przychylności Jasińskiego do części postulatów, negował on ich realizacje pod groźbą protestów. Jednakże w lutym 1922 r. wybuchł strajk kolejowy, który objął m.in. Radom, Lublin, Skarżysko. Jasiński odpowiedział zwolnieniami dyscyplinarnymi. Skorzystał też z pomocy wojska.