Hieorhij Stanisławawicz Taraziewicz (, , Gieorgij Stanisławowicz Taraziewicz; ur. 17 lipca 1937 w Słobodzie koło Miadzioła, zm. 21 marca 2003 w Mińsku) – radziecki i białoruski polityk i dyplomata, w latach 1985–1989 przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej Białoruskiej SRR, w latach 1994–1995 ambasador Republiki Białorusi w Polsce, od 1995 roku związany z opozycją; kandydat nauk technicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora).
Życiorys Okres radziecki Urodził się 17 lipca 1937 roku we wsi Słoboda koło Miadzioła, w województwie wileńskim II Rzeczypospolitej. W 1959 roku ukończył Lwowski Instytut Politechniczny, uzyskując wykształcenie inżyniera geodety, a w 1987 roku – Akademię Nauk Społecznych przy KC KPZR. Od 1959 roku pracował jako wykładowca Białoruskiego Instytutu Inżynierów Transportu Kolejowego. W 1969 uzyskał stopień kandydata nauk technicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Od 1969 roku pracował jako kierownik Białoruskiego Kartograficznego Przedsiębiorstwa Geodezyjnego. W latach 1974–1991 był członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Białorusi (KPB), był także kandydatem na członka Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. W latach 1974–1979 pracował jako I sekretarz Sowieckiego Komitetu Rejonowego KPB miasta Mińska, II sekretarz Mińskiego Komitetu Miejskiego KPB.