W niepodległej Białorusi W 1991 roku Hieorhij Taraziewicz pracował jako przewodniczący Komitetu Geodezji przy Radzie Ministrów Republiki Białorusi. Od 1993 roku był pierwszym zastępcą ministra spraw zagranicznych Republiki Białorusi. W czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku popierał kandydaturę Alaksandra Łukaszenki. W latach 1994–1995 pełnił funkcję Nadzwyczajnego i Pełnomocnego Ambasadora Republiki Białorusi w Polsce. W 1995 roku negatywnie odniósł się do zainicjowanego przez prezydenta referendum, występując w obronie języka białoruskiego jako jedynego języka państwowego oraz biało-czerwono-białej flagi i herbu „Pogoń” jako symboli państwowych Białorusi. Na znak protestu zrezygnował z funkcji ambasadora. Od tego czasu działał w opozycji. W 1998 roku wszedł w skład Narodowego Komitetu Wykonawczego – utworzonego przez opozycję gabinetu cieni. Pełnił w nim funkcję przewodniczącego Komisji Stosunków Narodowościowych i Religijnych. Był członkiem Białoruskiej Socjaldemokratycznej Partii (Ludowej Hramady), stał na czele Centralnej Komisji Kontrolnej tego ugrupowania. Zmarł 21 marca 2003 roku w swoim mieszkaniu w Mińsku. Trzy dni później został pochowany na cmentarzu Wschodnim.