Ignacy Jan Wysoczański (ur. 6 stycznia 1901 w Komarnikach, zm. 23 kwietnia 1975 w Kosewie) – polski duchowny pochodzenia łemkowskiego, zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego w nurcie obrządku wschodniego w latach 1965–1975.
Życiorys Ignacy Wysoczański urodził się w rodzinie greckokatolickiej. W czasie I wojny światowej w ramach bieżeństwa znalazł się w Kijowie, gdzie ukończył szkołę średnią. Następnie udał się do Krasnodaru, gdzie wstąpił do prawosławnego seminarium duchownego. Po odbyciu studiów filozoficzno-teologicznych w 1922 roku przyjął święcenia diakonatu w Żywej Cerkwi z rąk biskupa kubańskiego, Jana (Lewickiego). Według spisanego przez siebie życiorysu miał w tym okresie sympatyzować z bolszewikami i być przez krótki czas żołnierzem w konarmii Budionnego. Następnie przedostał się z ogarniętej wojną domową Rosji do Turcji. Przebywał w prawosławnym klasztorze św. Andrzeja w Stambule. W 1923 roku dzięki pomocy konsulatu polskiego udało mu się wyjechać do odrodzonej Rzeczypospolitej.