Sticky bomb (dosłownie „lepka bomba”, nazwa oficjalna Grenade, Hand, Anti-Tank No. 74) – nazwa ręcznego granatu przeciwpancernego opracowanego przez Brytyjczyków w roku 1940 i używanego przez British Army podczas II wojny światowej.
Działanie tego granatu wykorzystywało lepkość żywicy, która umożliwiała przyklejenie granatu do pancerza czołgu bądź innego pojazdu. Zapalnik czasowy po pięciu sekundach od inicjacji powodował detonację ładunku kruszącego na bazie nitrogliceryny.
Opis Granat miał 241 milimetrów długości i ważył około 1 kilograma (w tym 600 gramów ładunku wybuchowego); szklany pojemnik zawierający nitroglicerynę zawinięty był w wełnianą dzianinę nasączona lepką substancją, a całość osłonięta była lekką osłoną z metalu i wyposażona w bakelitową rączkę, w której umieszczony był zapalnik czasowy zabezpieczony zawleczką. Użycie granatu polegało na zdjęciu metalowej pokrywy, co powodowało odsłonięcie dzianiny z lepką substancją, wyrwaniu zawleczki z zapalnika czasowego, a następnie rzuceniu granatem w nieprzyjacielski pojazd.