Tymczasem na czele rządu rosyjskiego stanął Piotr Stołypin. Przeprowadzane przez niego liczne reformy i represje wobec anarchistów, terrorystów i potencjalnych rewolucjonistów przysporzyły mu wrogów. Wielokrotnie przeprowadzano zamachy na jego życie. Dzięki donosom Bogrowa aresztowano wielu eserowców i anarchistów. Organizacje rewolucyjne, na które donosił, wkrótce odkryły jego podwójną działalność. Dmitrij wyjawił im zamiary Ochrany, bojąc się zemsty z ich strony. Mimo to piął się coraz wyżej w policyjnej hierarchii: jego promotor został pułkownikiem, a sam Bogrow wyższym rangą agentem wywiadu wewnętrznego. Na carskiej służbie używał pseudonimów Alenski oraz Nadieżdin.
Kulabko, komendant kijowskiej policji, który przyjął na służbę Bogrowa, zwlekał z wypłatą pieniędzy za pracę, a część zasług podopiecznego przypisywał sobie. Dmitrij postanowił, że zabije cara albo Stołypina. Podjął również decyzję o morderstwie Kulabki, jednak podczas rozmowy z nim z tego zrezygnował. Ostatecznie postanowił zabić premiera podczas jego wizyty w Kijowie.