Oblężenie Cuzco – oblężenie, które miało miejsce w styczniu 1781 w trakcie powstania Tupaca Amaru II (1780–1783).
Przed bitwą Po zwycięstwie w bitwie pod Sangarará powstanie rozprzestrzeniło się na większość rejonów Dolnego Peru. Wiadomość o klęsce wojsk hiszpańskich wywołała panikę w Cuzco, gdzie lojaliści powołali Ochotnicze Kompanie Szlacheckie. W mieście utworzono też radę wojenną, na czele której stał podpułkownik dragonów Manuel de Villalta. Hiszpanie przygotowywali się do obrony, gromadząc żywność i broń.
Tupak Amaru tymczasem organizował na południu armię, nie ruszył jednak bezpośrednio na Cuzco, dając odpocząć swoim wojskom i umożliwiając tym samym Hiszpanom przygotowanie obrony. W międzyczasie powstańcy indiańscy opanowywali kolejne prowincje kraju. Pod koniec grudnia ponaglany (przez mającą znaczne wpływy na Inkę) żonę Micaelę – Tupac Amaru II wyruszył w końcu w kierunku Cuzco. Jego siły liczyły 40 tys. ludzi, posiadały jednak zaledwie 1 tys. karabinów i 20 dział.