Nietypowy kształt pocisku przysparzał pewnych problemów. Nie można było wykonać gotowych papierowych ładunków, dlatego pociski zawinięte fabrycznie we flejtuchy dostarczano osobno. Proch pakowano w płaskie, papierowe pakieciki o wadze 4,4 g. Żołnierze w oddziałach otrzymywali też przydział normalnych ładunków karabinowych. Miały one być wykorzystywane w walce na małe dystanse, gdzie liczyła się szybkość nabijania broni.
Karabin Brunswick produkowany był w kilku wersjach. Była to wersja z nieco inną odmianą zamka oraz wersja dla podoficerów Gwardii Pieszej (Foot Guard). Wyprodukowano też 100 sztuk karabinów dla Marynarki Wojennej. Miały one kaliber 20,1 mm. Długość broni wynosiła 1247 mm. Długość lufy – 826 mm. Broń ważyła ok. 5,5 kg. Karabiny Brunswick produkowano też w Belgii w Liège, gdzie w manufakturze J.P. Malherbe wyprodukowano wersję dla Rosji znaną jako sztucer z Liège
Służba Karabin Brunswick pozostawał w uzbrojeniu armii brytyjskiej do początku wojny krymskiej. Rozpowszechniły się wtedy w uzbrojeniu pociski typu Minié i karabin przystosowany do