Łykawość – jedno z zaburzeń stereotypicznych koni (obok m.in. tkania, obgryzania drewna, chodzenia po boksie, kopania lub grzebania nogami w boksie), które objawia się skurczami niektórych mięśni szyi. W wyniku skurczów następuje obciąganie krtani ku dołowi, co powoduje wpadanie powietrza do gardła z charakterystycznym szumem. łykawość z podparciem – wymagająca oparcia przednich, górnych zębów konia o płaską powierzchnię, a następnie pociągnięcia całego ciała w tył, łykawość bez podparcia – niewymagająca oparcia, koń jest w stanie "łykać" jedynie poprzez lekkie uniesienie głowy i odpowiednie rozwarcie zębów. Etiologia Etiologia dotychczas niewyjaśniona. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn, które wciąż są badane. Zamknięcie w stajni Dawniej łykawość uważano za wadę typowo nawykową i stereotypiczną koni, która powstawać miała z powodu nudy i stresu wynikających z długich godzin zamknięcia zwierzęcia w stajni. Jako potwierdzenie wskazywano niewystępowanie łykawości u koni dzikich, mających nieograniczoną swobodę ruchu. Naśladownictwo Powszechnym poglądem jest powstawanie łykawości poprzez naśladownictwo innych koni. Najnowsze badania przeprowadzone wśród właścicieli łykających koni wskazują, że jedynie u ok. 1% wada powstała w wyniku obserwacji innego konia, u pozostałych powstała samoistnie.