Szerokopasmowy filtr fotometryczny, użyty do porównania pomiarów dokonanych przez bardziej zaawansowane przyrządy, mierzył prąd powstający w dwóch fotokomórkach oświetlanych filtrowanym światłem słonecznym. Po starcie, wszystkie instrumenty badawcze działały bez zastrzeżeń. Jednak w ciągu trzech tygodni wyjście spektrometru miało moc niewystarczającą dla wartościowych pomiarów rozkładu. Dane z eksperymentu szerokopasmowego były zadowalające. Eksperyment mikrometeoroidów miał za zadanie mierzyć rozkład i wymiary pyłu międzyplanetarnego. Do rejestrowania uderzających mikrometeoroidów użyto cienkiej metalowej folii o długości 50 stóp (ok. 15,20 m). Detekcja uderzeń odbywała się poprzez oświetlenie powstałych otworów w folii przez światło słoneczne. Krzemowe ogniwo słoneczne w postaci cienkiego paska rejestrowało promienie słoneczne przepuszczane przez otwory w folii – ruch obrotowy satelity powodował, że otwory w folii co jakiś czas wchodziły pomiędzy Słońce a detektory. W ten sposób generowana była seria impulsów, których amplituda była proporcjonalna do rozmiarów otworów. Detektor składał się z czterech niezależnych części umieszczonych w kadłubie statku. Dwie części miały otwór wlotowy o stałej średnicy (1/16 cala), a dwie o średnicy zwiększającej się po każdym okrążeniu Ziemi.