jego obraz wydarzeń lat 1848–1851 nigdzie nie jest poddany ani gloryfikacji, ani demonizacji, a nawet tak wyraziste obrazy jak ironiczny opis obrad w klubie rewolucyjnym czy wstrząsający wizerunek przepełnionego robotnikami więzienia nie narzucają czytelnikowi konkretnej opinii o danych wydarzeniach jako całości. Innym środkiem mówienia o historii u Flauberta jest przedstawianie bohaterów typowych obrazujących przykłady najpowszechniejszych postaw danej epoki. Taką rolę odgrywają w opisie rewolucji Deslauriers – reprezentant tych, którzy na zmianach społecznych chcieli się przede wszystkim dorobić, Senecal – przechodzący w toku wydarzeń metamorfozę od rewolucjonisty do policyjnego agenta oraz Dussardier – idealista walczący o poprawę losu robotników. Każdy z nich jednak ponosi klęskę – umiera lub traci złudzenia – co w zestawieniu z losem Fryderyka Moreau dopełnia obrazu pokolenia przegranego, zniszczonego przez historię – siłę fatalnąA. Thibaudet, Preface, [w:] G. Flaubert, L’Education sentimentale, Gallimard, Paris 1966, s. 5.. Takie postrzeganie dziejów jest potęgowane przez częste tworzenie przez autora atmosfery snu w utworze, prowadzenie narracji w sposób celowo zwalniający akcję.