Od 1211 jego imię zwróciło uwagę niemieckich kronikarzy jako znacznego dostojnika estońskiego, który stał się centralną postacią oporu Estończyków.
Chrześcijańskie królestwa Danii i Szwecji także były spragnione podbojów na wschodnim wybrzeży Bałtyku. Podczas gdy Szwedzi dokonali tylko nieudanego, łupieżczego najazdu na zachodnią Estonię w 1220 roku, duńska flota prowadzona przez króla Danii Waldemara II Zwycięskiego wylądowała w 1219 roku w estońskim mieście Lindanisse (obecnie Tallinn). Po bitwie pod Lyndanisse Duńczycy założyli fortecę, która była oblegana przez Estończyków w latach 1220 i 1223, ale utrzymała się. Ostatecznie cała północna Estonia znalazła się w duńskich rękach.
Ostatnim estońskim regionem, który opierał się najeźdźcom było wyspiarskie księstwo Sarema, którego floty wojenne najeżdżały Danię i Szwecję podczas lat walki przeciw krzyżowcom. 20-tysięczna, silna armia prowadzona przez legata papieskiego, Wilhelma z Modeny przekroczyła zamarznięte morze, podczas gdy flota Saremy została uwięziona przez lód w styczniu 1227 roku. Po pobiciu Estończyków krzyżowcy ruszyli przeciw Kurończykom i Zemgalom, bałtyckim plemionom żyjącym na południe i zachód od Dźwiny.
Wojny przeciw Kurończykom i Zemgalom (1201–1290)