Na początku XIV wieku papież Klemens V usankcjonował istniejący stan rzeczy. Od tej pory biskup rezydencjalny, chcąc mieć pomocnika, zwracał się o to do Stolicy Apostolskiej. Wytworzył się zwyczaj mianowania biskupów nierezydencjalnych z tytułami diecezji nieistniejących, którzy pomagają w pracy biskupom rezydencjonalnym. Biskupów takich nazywano episcopus in partibus infidelium (na terenach zajętych przez niewiernych). Dopiero w 1882 papież Leon XIII wprowadził nazwę episcopus titularis.
Stolice tytularne są podzielone na biskupstwa, arcybiskupstwa i metropolie. Biskupi otrzymują biskupstwa tytularne, zaś arcybiskupi – arcybiskupstwa i metropolie. Jeżeli arcybiskup otrzymuje stolicę tytularną w randze biskupstwa, jest on mianowany arcybiskupem ad personam.
Bibliografia Marian Żurowski, O duchowieństwie w szczególności. Cz. 1, Hierarchiczne funkcje zarządzania kościołem, Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1970. Encyklopedia Katolicka Tom II, Katolicki Uniwersytet Lubelski, Lublin 1995, Kan. 376 Kodeks Prawa Kanonicznego.
Kategoria:Urzędy i tytuły kościelne