Mikołaj Sukniewicz, ps. „Kola”, „Gajowy”, „Odyniec” (ur. 26 października 1898 w Łunińcu na Polesiu, zm. 15 listopada 1979 w Bielawie) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Wincentego i Marii z Eysmont-Jasiemczyków. Ukończył gimnazjum klasyczne w Petersburgu.
W 1915 wcielony został do Armii Imperium Rosyjskiego i skierowany do Szkoły Oficerskiej w Orenburgu. Po ukończeniu szkoły oficerskiej pełnił służbę w 3, 164, 94, 80, 57 pułku piechoty, a później w Wojsku Dońskim. Był ranny na froncie. W grudniu 1918 przydzielony został do 14 pułku strzelców 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego. W tymże pułku służył do czasu przeniesienia do 3 Dywizji Piechoty Legionów.
Od czerwca 1919 do maja 1920, w stopniu podporucznika, dowodził 6 kompanią 7 pułku piechoty Legionów. Walczył na wojnie z bolszewikami, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Ranny, dostał się do niewoli bolszewickiej. Z niewoli powrócił w sierpniu 1921, w ramach wymiany jeńców. Do października 1924 ponownie pełnił służbę w 7 ppLeg Z dniem 5 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 4 batalionu granicznego w Dederkałach. W 1928 pełnił w tym oddziale służbę na stanowisku oficera materiałowego.