thumb|200px|Biskup Juliusz Bursche thumb|200px|Superintendent Hermann Fritsche Kościoły ewangelickie w II Rzeczypospolitej – w okresie istnienia II Rzeczypospolitej do działających na jej terytorium Kościołów ewangelickich należało około 800 tys. wiernych, z których 70% stanowili etniczni Niemcy. Największy odsetek ewangelików zamieszkiwał województwa zachodnie, gdzie stanowili oni 5,9–9,7% całej ludności. Stosunkowo duży procent społeczeństwa tworzyli także w województwie łódzkim (7,1%) i warszawskim (3,7%).
Geneza Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, nastąpiła reorganizacja działania Kościołów protestanckich znajdujących się na terenie nowego państwa. Tylko Kościoły z terenu byłego zaboru rosyjskiego mogły zachować poprzedni ustrój, gdyż wszystkie parafie im podległe znalazły się na terenie II Rzeczypospolitej, a siedzibami ich władz zwierzchnich pozostawały Warszawa lub Wilno.
W odmiennej sytuacji znalazły się parafie z terenu zaborów austriackiego i pruskiego, odcięte od swoich macierzystych Kościołów. Parafie z ich terenu w dużej mierze tworzone były przez niemieckich wiernych, którzy dążyli do zachowania ich niezmienionego charakteru etnicznego.