Planowano przystąpić do prób okrętu w sierpniu 1902 roku, ale był daleki od gotowości, w tym dopiero jesienią dostarczono prawoburtową maszynę. Część płyt pancernych (wykonywanych przez pięć zakładów z Francji) nie wytrzymywała próby ostrzału i musiały być wykonywana na nowo. rozpoczęły się 8 lutego 1903 roku. W tym czasie też przybyła pierwsza część załogi. Próby wykazały m.in. konieczność skrócenia o 17,2 m stępek przechyłowych. Prace wykończeniowe i poprawkowe jeszcze trwały, ale z uwagi na pośpiech wywołany sytuacją na Dalekim Wschodzie, , po 50 miesiącach budowy, podpisano akt przyjęcia okrętu przez skarb cesarski, mimo niesprawnego uzbrojenia głównego. Zrezygnowano z planowanego rejsu do Rosji i 27 sierpnia, pod flagą kontradmirała A. Wireniusa, okręt wyszedł z Tulonu od razu na Daleki Wschód.
Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Schemat uzbrojenia i opancerzenia pancernika „Cesariewicz” Uzbrojenie główne stanowiły 4 działa 305 mm w dwudziałowych wieżach na dziobie i rufie. Mniej typowe było umieszczenie uzbrojenia pomocniczego – 12 dział 152 mm w dwudziałowych wieżach na burtach, zamiast w kazamatach. Pozwalało to uchronić działa od zalewania podczas sztormu i dawało im lepsze kąty ostrzału, zwłaszcza w kierunku dziobu i rufy.