Makam (arab. مقام – maqām) wzorzec melodyczny w tradycyjnej muzyce arabskiej. Charakterystyczne elementy makamu to skala często wykorzystująca ćwierćtony, modulację i intonację. Makamy mogą być używane w muzyce wokalnej lub instrumentalnej i nie zawierają w sobie żadnych schematów rytmicznych.
Pochodzenie Określenie makam pojawiło się po raz pierwszy w rozprawach napisanych w czternastym wieku przez al-Sheikh al-Safadi and Abdulqadir al-Maraghi, i od tego czasu używane jest jako pojęcie w arabskiej teorii muzyki. Zasięg występowania tego wzorca melodycznego obejmuje tereny Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej, oraz Azji Środkowej. Wyróżnia się trzy kultury będące w jego zasięgu: Arabską, Perską oraz Turecką.
System strojenia Dźwięki makam nie mieszczą się w systemie równomiernie temperowanym (oznacza to, że stosunek odległości dźwięków nie jest identyczny, jak w przypadku współczesnej muzyki zachodniej). Makam określa również tonikę, dominantę, dźwięk finalny. Określa również, które dźwięki powinny być podkreślone, a które nie.