Siły lądowe aliantów pochodziły z armii amerykańskiej, brytyjskiej i kanadyjskiej i były zorganizowane w dwie grupy zadaniowe. Wschodnia Grupa Zadaniowa (znana również jako Grupa Zadaniowa 545) była dowodzona przez gen. Bernarda Montgomery’ego i składała się z brytyjskiej 8 Armii (w skład której wchodziła kanadyjska 1 Dywizja Piechoty). Zachodnia Grupa Zadaniowa (Task Force 343) była dowodzona przez gen. por. George’a S. Pattona i składała się głównie z amerykańskiej 7 Armii. Obaj dowódcy grup podlegali Alexandrowi jako dowódcy 15 Grupy Armii.
Amerykańska 7 Armia składała się początkowo z trzech dywizji piechoty, zorganizowanych w ramach II Korpusu pod dowództwem gen. por. Omara Bradleya. 1. i 3 Dywizja Piechoty, dowodzone odpowiednio przez generałów majorów Terry’ego Allena i Luciana Truscotta, wypływały z portów w Tunezji, natomiast 45 Dywizja Piechoty pod dowództwem gen. mjr. Troya H. Middletona płynęła prosto ze Stanów Zjednoczonych przez Oran w Algierii. 2 Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. mjr. Hugh Josepha Gaffeya, również wypływająca z Oranu, miała stanowić pływającą rezerwę i być włączona do walki w razie potrzeby. 15 lipca Patton zreorganizował swoje dowództwo, tworząc dwa korpusy i nową kwaterę główną Korpusu Tymczasowego, dowodzoną przez jego zastępcę dowódcy armii, gen. mjr.