W 1497 roku Jan Olbracht zorganizował wyprawę wojenną, by odzyskać wpływy w Hospodarstwie Mołdawii i osłabić pozycję Turcji w tym regionie. Mołdawia od 1387 roku była lennem Korony, lecz jej hospodar Stefan Wielki poruszał się politycznie między Polską, Węgrami i Turcją. Na wojnę wyruszyła armia złożona z pospolitego ruszenia, licząca ponad 40 tysięcy żołnierzy. Wyprawa zakończyła się dużymi stratami polskich wojsk w bitwie pod Koźminem. W walkach Mołdawię wsparła Turcja.
W 1499 roku zawarto sojusz z Węgrami i Stefanem Mołdawskim. W następstwie nieudanej wyprawy mołdawskiej zawiązał się cały szereg przymierzy i koalicji państw ościennych przeciwko Polsce i Litwie. W walkach przeciwko wojskom koronnym Wołochów wsparły Turcja i Węgry, rządzone przez Władysława II Jagiellończyka. Wiosną 1498 roku Tatarzy najechali południowo-wschodnie terytoria Wielkiego Księstwa Litewskiego, a Iwan III Srogi, książę moskiewski, próbował opanować Kijów, pokonując armię polsko-litewską w bitwie nad Wiedroszą (1500). Na zachodzie cesarz rzymski Maksymilian I Habsburg przejął część Śląska z Głogowem i zażądał zwrócenia zakonowi krzyżackiemu Prus Królewskich. W związku z tym komtur krzyżacki odmówił złożenia hołdu królowi polskiemu. Wiosną 1501 roku Olbracht zarządził koncentrację wojsk koronnych w Toruniu, ale wkrótce potem zmarł na chorobę zakaźną.