John Ross „Jack” Marshall (ur. 5 marca 1912 w Wellington, zm. 30 sierpnia 1988 w Snape) – nowozelandzki prawnik i polityk. Przez dwanaście lat był wicepremierem, a przez dziesięć miesięcy w 1972 – premierem kraju.
Życiorys Uzyskał licencjat, a następnie magisterium z prawa na Victoria University College w Wellington. Początkowo pracował w swoim zawodzie, lecz po wybuchu II wojny światowej wstąpił w 1941 do wojska i przeszedł szkolenie oficerskie. Służył na Fidżi, wyspie Norfolk, Nowej Kaledonii, Wyspach Salomona i Bliskim Wschodzie. Po wojnie opuścił wojsko w stopniu podpułkownika. Wrócił na krótko do zawodu prawnika, ale szybko skusiła go polityka. W 1946 uzyskał mandat w Izbie Reprezentantów z ramienia Nowozelandzkiej Partii Narodowej.
W 1949 został osobistym asystentem premiera Hollanda w randze pełnoprawnego członka gabinetu. Dwa lata później został ministrem zdrowia, a w 1954 objął resort sprawiedliwości, stając się jednocześnie prokuratorem generalnym. Po dymisji Hollanda z powodu złego stanu zdrowia i wyborze Keitha Holyoake'a na szefa partii i rządu, Marshall został jego zastępcą w obu tych rolach. Już po trzech miesiącach narodowcy ulegli jednak w wyborach Partii Pracy, a Marshall został deputowanym opozycyjnym.