Oprócz kutrów łowiących za pomocą włoka (trawlery), znaczna liczba kutrów poławia homarce, wykorzystując specjalne kosze (ang.: creel). Tą metodą poławiane są większe homarce o lepszej kondycji, co zwiększa cenę homarców 3–4 razy w stosunku do złowionych za pomocą włoków. Połów przy użyciu koszy ma także mniej niekorzystny wpływ na dno morskie, zmniejsza zużycie paliwa kutrów oraz daje rybakom dysponującym mniejszymi jednostkami szansę na udział w połowach homarców. Metoda ta jest więc opisywana jako rozsądna alternatywa dla włoków dennych i zasugerowano przyznanie rybakom łowiącym tą metodą dodatkowych praw połowowych.
Indywidualne biologiczne zasoby homarca północno-wschodniego Atlantyku określono jako jednostki funkcjonalne. Wiele jednostek funkcjonalnych składa się na obszary morskie, w których corocznie ustalany jest całkowity dopuszczalny limit połów (TAC) przez Radę Unii Europejskiej. Przykładowo, TAC określony dla populacji homarca z Morza Północnego opiera się na całkowitym tonażu połowów zalecanym dla dziewięciu odrębnych obszarów jednostek funkcjonalnych. Metoda ta spotkała się z krytyką, ponieważ może promować nadmierną eksploatację określonej jednostki funkcjonalnej, mimo że całkowity TAC jest poniżej limitu połowów.