Spotykane w litoralu w miękkim osadzie na dnie, zwykle na głębokości między 200–800 m, chociaż znaczna część populacji występuje na głębokościach mniejszych niż 200 m. Wielokrotnie obserwowano populacje Nephrops norvegicus na głębokościach mniejszych niż 20 m w lochach u wybrzeży Szkocji. Żyją w płytkich norach i są powszechne w podłożu o drobnym, zbitym mule, które jest na tyle stabilne, by utrzymać ich niezasłonięte nory.
Ekologia left|thumb|Homarzec w swojej norze. Muzeum Oceanograficzne w Monako Nephrops norvegicus preferują błotniste osady denne z ponad 40 procentami mułu i gliny. Ich nory są półtrwałe i różnią się budową i rozmiarem. Typowe nory mają głębokość od 20 do 30 centymetrów, z odległością od 50 do 80 centymetrów między przednimi i tylnymi wejściami. Homarce spędzają większość czasu w swoich norach lub przy wejściu, pozostawiając schronienie jedynie w celu zdobycia pokarmu lub partnera.
Dieta Nephrops norvegicus to padlinożerca i drapieżnik, który dokonuje krótkich wypadów na żer, głównie w czasie, gdy dochodzące światło jest stłumione.