Najbardziej znaczącym pasożytem N. norvegicus jest bruzdnica z rodzaju Hematodinium, która jest odpowiedzialna za epidemiczne zakażenia w poławianych populacjach N. norvegicus w Europie Północnej, trwające co najmniej od lat 80. XX wieku. Hematodinium to rodzaj, który zawiera gatunki, będące głównymi patogenami szerokiej gamy dziesięcionogów, chociaż wewnętrzna taksonomia tego rodzaju jest słabo przeanalizowana. Gatunek, który atakuje N. norvegicus, powoduje syndrom pierwotnie opisany jako „syndrom powylinkowy” (ang.: post-moult syndrome), w którym pancerz staje się nieprzejrzysty i silnie pigmentowany, hemolimfa staje się mlecznobiała, a zwierzę wydaje się konające. Innymi pasożytami N. norvegicus są: pierwotniak należący do gregaryn Porospora nephropis, przywra z gatunku Stichocotyle nephropis (który został odkryty i opisany w 1884 właśnie z ciała N. norvegicus) i wieloszczet Histriobdella homari.
Cykl życiowy thumb|Dorosła samica N. norvegicus z jajami Typowa długość życia N. norvegicus wynosi 5–10 lat, osiągając w wyjątkowych przypadkach 15 lat. Homarzec osiąga dojrzałość płciową po 2–3 latach.