Społeczeństwo Dakowie dzielili się na dwie warstwy: arystokrację (tarabostes) i lud (comati). Tylko arystokracja miała prawo nakrywać głowy i nosiła filcowe kapelusze. Lud, który stanowili szeregowi żołnierze, chłopi i rzemieślnicy, mógł być nazywany po łacinie capillati.
Głównymi zajęciami Daków było rolnictwo, pszczelarstwo, uprawa winorośli, hodowla zwierząt, ceramika i obróbka metali. Pracowali również w kopalniach złota i srebra w Transylwanii. W Pecicy odkryto warsztat dacki wraz z urządzeniami do bicia monet oraz śladami obróbki brązu, srebra i żelaza. Dowody masowej produkcji żelaza znajdują się w wielu stanowiskach dackich, co wskazuje na specjalizację cechową. Tradycje produkcji ceramiki u Daków trwały od okresu przedrzymskiego do rzymskiego nawet do początku V wieku. Prowadzili znaczny handel zagraniczny, o czym świadczy liczba monet zagranicznych znalezionych w kraju (np. Skarb Decebala).
Pierwsze wzmianki Najwcześniejszym starożytnym źródłem, które prawdopodobnie wspomina o Dakach, jest dzieło Gajusza Juliusza Cezara „De bello Gallico”. Zawiera ono dygresję geograficzną, w której Dakowie są wymienieni jako lud zamieszkujący środkowy Dunaj. Niektórzy badacze interpretują jednak ten fragment jako późniejszy, starożytny dodatek do dzieła Cezara.