Humańskiej; spowodowało to ożywienie ruchu budowlanego na podmiejskim odcinku ulicy, gdzie parcele były znacznie tańsze niż w mieście.
Od 1911 przy Langnerowskiej powstało kilka utylitarnych kamienic czynszowych dochodzących wysokością do sześciu kondygnacji; po 1916 cała ulica została włączona do Warszawy. W 1921 nazwę ulicy zmieniono na Chocimską.
Kolejne ożywienie ruchu budowlanego przypadło na lata dwudzieste XX wieku. Ok. 1925 Chocimską wydłużono do ul. Willowej. W tym okresie powstało kilka budynków zaprojektowanych przez znanych architektów. Nieistniejącą dziś kamienicę pod nr 25 zaprojektowali Zygmunt Zyberk-Plater i Juliusz Żórawski, Fabrykę Kakao, Czekolady i Cukierków Jana Fruzińskiego wzniósł Czesław Przybylski, zaś kamienicę Z. Nissona pod nr. 31 – Henryk Stifelman. W 1925 powstał dom Stowarzyszenia Filistrów Welecja pod nr. 4 autorstwa Karola Jankowskiego i Franciszka Lilpopa, zaś nieco wcześniej, bo w 1922 pod nr. 24 powstało kolejne dzieło Czesława Przybylskiego – gmach mieszczący Państwowy Zakład Higieny.
W kamienicy pod nr 35 mieszkali m.in. Witold Rowicki, Witold Gombrowicz oraz Władysław Tatarkiewicz, o czym przypominają umieszczone na budynku tablice pamiątkowe.