14 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej. Od 31 grudnia 1918 do 14 sierpnia dowodził 12 kompanią tego pułku, następnie objął dowództwo III batalionu w tym samym oddziale. Funkcję tę pełnił do 5 lutego 1921. 2 września 1920 awansowany został do stopnia kapitana. W 1924 objął dowództwo I batalionu 34 pułku piechoty. Do lata 1929 był rejonowym komendantem przysposobienia wojskowego 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach. W sierpniu 1929 został przeniesiony do 34 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Wroczyński jest autorem „Zarys historji wojennej 34-go Pułku Piechoty”, napisanego z polecenia Wojskowego Biura Historycznego. W kwietniu 1934 objął dowództwo 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. 19 marca 1937 awansowany do stopnia pułkownika. Na czele 23 pułku piechoty walczył w kampanii wrześniowej. Po walkach w Borach Tucholskich dowodził resztkami tego oddziału jeszcze 6 września. 10 września dowództwo pułku zdał płk. dypl. Tadeuszowi Majewskiemu, a sam będąc zmęczony i chory odszedł do taborów na wypoczynek. W latach 1939–1945 prawdopodobnie przebywał w obozie jenieckim.

Zmarł 25 lipca 1965 i został pchowany na cmentarzu św.