W Medyce poznał Franciszka Ksawerego Preka, głuchoniemego malarza oraz pamiętnikarza; w swoich wspomnieniach Prek charakteryzował Lauba jako twórcę wdzięcznych portretów, jednak niezbyt utalentowanego w oddawaniu podobieństwa.
Od 1833 Laub był członkiem Towarzystwa Naukowego przy Zakładzie Narodowym imienia Ossolińskich. Był głównie twórcą miniatur i litografowanych portretów, prace wykonywał w stylu biedermeieru. Litografie Laub wykonywał w lwowskim zakładzie Piotra Pillera. Próbował także swoich sił w malarstwie olejnym oraz rytował akwaforty. Poza pracą twórczą zajmował się kolekcjonowaniem i handlem sztuką oraz udzielał prywatnych lekcji malarstwa i rysunku.
Zmarł we Lwowie po ataku apoplektycznym i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. Miał żonę Polkę, która po jego śmierci wyprzedawała kolekcję obrazów, a jej pozostałość wywiozła do Pragi. Antoni Laub w 1837 prezentował w lwowskim ratuszu wystawę obrazów z własnej kolekcji – 105 prac, z czego część była zapewne jego autorstwa.