thumb|skaluj=1.4|Angielski garłacz z zamkiem skałkowym (XVIII wiek) Garłacz (gardłacz, szturmak, tromblon) – odprzodowa broń strzelecka wyposażona w lufę z charakterystycznym rozszerzeniem przy wylocie, w formie spłaszczonego lub zaokrąglonego lejka. Rodzaj dawnej strzelby, używanej głównie w XVI–XVIII wieku.
Na zachodzie Europy garłacz w wersji cywilnej nazywano tromblonem, broń wojskową – eskopetą, a tzw. duński, używany w marynarce, ze spodnim trzpieniem do osadzania garłacza na podstawie, nosił nazwę espingoli; określenie angielskie to blunderbuss.
Charakterystyka Garłacze były stosunkowo krótką bronią nie przekraczającą zazwyczaj 50 cm długości. Przybierały formę zbliżoną zarówno do pistoletów jak i krótkich karabinków. Była to broń przeznaczona do walki na krótkim dystansie, zdolna do miotania różnego rodzaju pocisków: ołowianych kul, siekańców lub grubego śrutu.
Charakterystyczną cechą konstrukcyjną garłacza było wieńczenie wylotu lufy tzw. „trąbą” (rozszerzeniem w formie lejka). Zadaniem tego elementu było ułatwienie odprzodowego ładowania broni, zwłaszcza na pokładach rozkołysanych statków. Niekiedy funkcję trąby błędnie utożsamiano z zamierzonym zwiększeniem rozrzutu pociskówLampel/Mahrhold: Leksykon broni od A do Ż. Warszawa: Muza, 2006, s.