Najstarsza pisemna wzmianka o Sanoku pochodzi z czasów, gdy ziemia ta należała do książąt ruskich. Zapis w kronikach ruskich – Latopisie Hipackim z roku 1150, mówiący, że król węgierski Gejza II „przeszedł góry i wziął gród Sanok i rządzącego w nim posadnika Jasza i wiosek w Przemyskiem wiele zajął.” W roku 1202 dochodzi w Sanoku do spotkania króla węgierskiego Emeryka z księżniczką ruską Anną (tamże s. 480). W 1205 spotyka się ona w Sanoku z królem Węgier Andrzejem II węgierskim. W roku 1231 książę ruski Włodzimierz Jurewicz, walcząc z Aleksandrem, udaje się do Sanoka worot uhorskich- bramy węgierskiej (tamże s. 509) i stąd uciekł na Węgry.
Ślady osadnictwa węgierskiego z tego okresu, widoczne są również obecnie w nazwach terenowych. W 1340 r. prawem spadkobierstwa posiadł te ziemie polski król Kazimierz III Wielki i włączył do swego Królestwa. Potem na krótko zostały zdobyte przez Węgrów w 1370 r., ale już w 1387 r. Jadwiga Andegaweńska przywróciła Sanocczyznę Polsce i od tej pory Sanok z okolicami znajdowały się w Polsce aż do I rozbioru w 1772 roku.