W międzyczasie habilitował się z zakresu higieny społecznej (1909). Z jego inicjatywy w 1913 r. powstały w Krakowie nowe zakłady sanitarne na Prądniku Białym, m.in. barakowe sanatorium dla chorych gruźliczych na 120 łóżek. Zorganizował ogrody robotnicze, których powstanie wynikało z koncepcji tzw. Ogrodów Jordanowskich i opieką nad ciężko pracującymi fizycznie mieszkańcami Krakowa. W czasie pierwszej wojny światowej służyły jako półkolonie letnie dla dzieci. Założył też w 1909 r. Krakowskie Towarzystwo Przeciwgruźlicze i był dwukrotnie prezesem Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego. W 1915 został mianowany docentem higieny społecznej w UJ. W tym samym roku był wiceprezesem Krakowskiego Towarzystwa Ratunkowego. Był założycielem Towarzystwa Higienicznego w Krakowie.
Działalność niepodległościowa W 1912 r. został zastępcą prof. Bolesława Wicherkiewicza w organizacji Samarytanin Polski, która skupiała patriotycznie nastawionych przedstawicieli zawodów medycznych wspierających ideę czerwonokrzyską i w razie wojny miała nieść pomoc poszkodowanym. Oprócz tego prowadziła liczne kursy pierwszej pomocy, w tym dla członków organizacji niepodległościowych.