Po powrocie z ZSRR wygłosił szereg odczytów sowietofilskich. W kwietniu 1933 został aresztowany pod zarzutem działalności komunistycznej i zdrady tajemnicy państwowej, jakiś czas był w areszcie w więzieniu wileńskim. Po kilku rozprawach wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie w 1939 uniewinniony od zarzutu zdrady tajemnicy państwowej z braku dowodów winy. Do II wojny światowej pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych jako dyrektor melioracji.
Od października 1939 w jego mieszkaniu przy ul. Krasińskiego 18 na Żoliborzu regularnie zbierała się grupa komunistów, w tym Teodor Duracz i Juliusz Rydygier. Od 1940 działał w komunistycznej organizacji Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR. Od 1942 należał do PPR, a następnie do PZPR. Po wojnie pracował w resorcie rolnictwa.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A4-5-15)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Jego żoną była Herminia z Nowaków (1888–1952), działaczka Koła Kooperatystek Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej i stowarzyszenia Szklane Domy, członek okupacyjnej PPR, po wojnie inspektor gospodarczy w biurze Krajowej Rady Narodowej.
Przypisy