Uzupełniał swoje wykształcenie – w zakresie teologii – w Połocku (1766/1767) i Warszawie (1767-1770), ucząc w tym okresie języka hebrajskiego i niemieckiego.
Od roku 1770 był związany z Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie, gdzie pracował jako prefekt generalny oraz profesor kilku przedmiotów (fizyka, historia, wymowa, języki: niemiecki, francuski). W konwikcie pracował aż do jego likwidacji w roku 1777. Był m.in. jednym z wychowawców księcia Hieronima Radziwiłła, któremu towarzyszył w podróżach edukacyjnych (np. do Królewca). Po kasacie zakonu przebywał w Warszawie (do roku 1777), a w roku 1778 objął w miejsce Ignacego Nagurczewskiego profesurę historii i literatury polskiej w Szkole Rycerskiej (Korpusie Kadetów), pełniąc od roku 1780 obowiązki sekretarza Szkoły. Wykładał tam do roku 1795, w latach 1779-1782 (według innych źródeł natomiast od roku 1786) sprawując jednocześnie opiekę nad biblioteką Szkoły; jego poprzednikiem na stanowisku bibliotekarza był Jan Chrzciciel Dubois de Jancigny, a następcami Kajetan Józef Skrzetuski i krewny Piotr Wulfers (Wulffers).