thumb|270px|Sekstet Seyferta (HST) Sekstet Seyferta (również Hickson 79) – zwarta grupa galaktyk powiązanych ze sobą grawitacyjnie. Została odkryta w 1951 roku przez Carla Seyferta przy użyciu płyty fotograficznej wykonanej w Obserwatorium Barnarda przy Uniwersytecie Vanderbilt. W czasie opublikowania danych była to najbardziej zwarta grupa galaktyk. Znajduje się w głowie konstelacji Węża.
Opis Sekstet Seyferta znajduje się w odległości 190 milionów lat świetlnych od Ziemi. Grupa ta zawiera cztery zniekształcone oddziaływaniami grawitacyjnymi galaktyki spiralne zajmujące obszar mniejszy niż Droga Mleczna oraz leżącą przypadkowo w tle, widzianą z góry galaktykę spiralną i zniekształconą chmurę gwiazd. Ostatecznie połączone ze sobą galaktyki utworzą jedną olbrzymią galaktykę eliptyczną.
Każda z galaktyk grupy ma średnicę około 35 tysięcy lat świetlnych. Znajdująca się w centrum grupy i widoczna prawie w płaszczyźnie dysku galaktyka spiralna pozostaje stosunkowo niezaburzona, choć jest członkiem oddziałującej grupy. Większość jej gwiazd pozostaje w jej wnętrzu. Trzy galaktyki noszą wyraźne ślady silnego wzajemnego oddziaływania. Ich zaburzone kształty sugerują, że są poddawane niszczącemu ich wewnętrzną strukturę wpływowi grawitacji.